En dat was moeilijker dan ik dacht. Een jaar na mijn pensioen ontdekte ik dat loslaten, zoeken en opnieuw kiezen ook gewoon bij het leven hoort.
Het is alweer een jaar geleden dat ik met pensioen ging. Als je mij nu vraagt: wat heb je het afgelopen jaar gedaan? Dan is mijn eerste antwoord: eigenlijk veel van niets.
Toen ik afscheid nam kreeg ik een kaartje met de tekst: “Niks moet, niksen mag.”
Dat voelde vreemd.
Als je 46 jaar lang gewend bent geweest om verantwoordelijkheid te dragen voor je werk, voor een inkomen, voor een bijdrage aan organisaties en mensen, dan voelt het vreemd dat er ineens elke maand gewoon iets gestort wordt. Zonder dat je daar iets voor hoeft te doen.
Wat ik had onderschat, was het proces waar je in terechtkomt.
Eerst is er het loslaten van alles wat je deed. In mijn geval betekende dat ook afscheid nemen van een wereld waar ik intensief in zat, zoals de vraagstukken rond netcongestie en samenwerking tussen bedrijven, overheid en energiepartijen.
Daarna komt een andere vraag:
Wat ga ik nu doen?
In mijn hoofd had ik al snel een antwoord. Ik wilde mijn website afmaken, die al bijna een jaar stil stond. En ik wilde me verder richten op Sparklenow.
Maar terwijl ik daarmee bezig was, merkte ik dat er nog een diepere vraag onder lag. Niet alleen: wat wil ik doen? Maar vooral:
“Wie ben ik nu eigenlijk?” Of misschien nog belangrijker: “Wie wil ik zijn in deze nieuwe fase van mijn leven?”
Wat ik wilde doen, kon ik redelijk goed beantwoorden. Maar wie ik wilde zijn, bleek een moeilijkere vraag.
Wanneer je dan achterom kijkt, zie je ineens hoeveel er in een leven is gebeurd. De rode draad. De knooppunten. De momenten waarop je een andere richting koos.
En langzaam dringt het besef door dat je een nieuwe levensfase bent binnengegaan.
Ik merkte dat ik behoefte had aan een soort heroriëntatie. Misschien zelfs wel een her-identificatie.
Ik heb het proces de tijd gegeven en niet geforceerd.
Ondertussen ben ik stap voor stap verder gegaan met mijn website maar ook met meer over mezelf leren door te lezen. Over systemen in de familie. De heldinnenreis.
En nu is hij bijna klaar.
En eerlijk gezegd: in dat proces heb ik weer grenzen verlegd en mezelf dingen aangeleerd die ik nog niet kon.
En dat is misschien wel de belangrijkste les.
Groei stopt niet bij je pensioen. Vooruitgang stopt niet bij je leeftijd.
Ook na je 67ste kun je blijven leren, ontwikkelen en nieuwe keuzes maken. En misschien is dat wel precies wat betekenis geeft aan het leven, dat je blijft kiezen wie je wilt zijn.
Zit jij ook in een overgang?
Misschien ben je met pensioen gegaan, van baan gewisseld, of sta je voor een keuze die groter voelt dan je aankan. Ik help mensen de draad weer oppakken , op hun eigen tempo, op hun eigen manier.
Neem gerust contact op voor een vrijblijvend gesprek. → info@sparklenow.nl
Almere, 11 april 2026
